Odbudowa kości

Istotnym problemem stomatologicznym są ubytki kostne oraz niedobory tkanek jamy ustnej powstałe po ekstrakcjach zębów oraz na skutek długotrwałych procesów patologicznych.  Niejednokrotnie uniemożliwiają one optymalną rehabilitację protetyczną układu stomatognatycznego. Są także przyczyną schorzeń przyzębia. Zanik struktury kostnej wpływa niekorzystnie na ukształtowanie podłoża protetycznego i utrudnia późniejsze leczenie implantologiczne. Często ilość rezydualnej kości, mimo zaniku, jest wystarczająca, aby wprowadzić implant dentystyczny. W większości przypadków kąt wprowadzenia takiego wszczepu uniemożliwia jednak wykonanie pracy przykręcanej, która powinna zgodnie z aktualnym piśmiennictwem metodą z wyboru w leczeniu z wykorzystaniem implantów. Aby poprawnie przeprowadzić leczenie implantologiczne konieczna jest odbudowa kości.

W leczeniu implantologicznym, jednym z czynników warunkujących powodzenie zabiegu, a także wieloletnie utrzymanie wyników leczenia, jest odpowiednia ilość i jakość tkanki kostnej w miejscu planowanego osadzenia wszczepu. Warunkiem do przeprowadzenia skutecznej i estetycznej implantacji jest dostępność odpowiedniej ilości tkanek otaczających i podtrzymujących. Często z powodu znacznego poprzecznego lub pionowego zaniku kości wyrostka zębodołowego może być wskazane przeprowadzenie augmentacji tkanek twardych, prowadzącej do zwiększenia ich szerokości lub wysokości. Jest to tzw. odbudowa kości pod implanty.

Główną metodą wykorzystywaną na gruncie implantologii dla potrzeb uzupełnienia ilości kości potrzebnej do wszczepienia implantu jest zastosowanie kości autogennej lub czystego materiału ksenogennego/syntetycznego. Metoda dobierana jest w zależności od deficytu tkanki kostnej.

 

Przegląd substytucyjnych metod regeneracji tkanki kostnej stosowanych na gruncie implantologii:

 

1) AUTOGENNY PRZESZCZEP KOŚCI

W przypadku występowania defektów kostnych uniemożliwiających klasyczne postępowanie implantologiczne, istnieje możliwość aby odbudowa kości była wykonana z zastosowaniem przeszczepów kości własnej pacjenta. Autoprzeszczep mogą być stosowane w różnej formie i pochodzić z różnych źródeł. Wykorzystanie materiałów autogennych ogranicza możliwość odrzucenia przeszczepu i jest postępowaniem z wyboru dla pacjentów nie wyrażających zgody na użycie materiałów obcych biologicznie.

Przeszczepy autogenne, w zależności od rozległości ubytku kostnego, można pobierać kość w postaci wiórków (przy małych defektach kostnych) lub bloków kostnych (kiedy przewiduje się konieczność rozległej rekonstrukcji kostnej w celu uzyskania dostatecznej objętości podłoża dla planowanej implantacji).

Autoprzeszczepy wykorzystywane w implantologii stomatologicznej dzieli się na:

– przeszczepy z obszaru jamy ustnej – okolica bródkowa, okolica guza szczęki, obszar zatrzonowcowy, gałąź żuchwy;

–  zewnątrzustne przeszczepy kostne – pobierane są z grzebienia kości biodrowej, sklepienia kości czaszki, piszczela;

W zależności od wielkości ubytku, w którym planuje się zastosowanie przeszczepów, można wykorzystać tkankę kostną w postaci bloków kostnych lub wiórków kostnych. Bloki kostne stosuje się do przeszczepów w przypadku dużych zaników kości wyrostka zębodołowego, kiedy grubość kości jest niewystarczająca do wprowadzenia implantu. Wióry kostne stosuje się głównie w przypadkach niewielkich defektów kostnych, obnażenia wszczepu lub konieczności podniesienia dna zatoki szczękowej, najczęściej w postaci mieszaniny z materiałami kościozastępczymi.

Przeszczepy kości własnej pacjenta stanowią doskonały materiał do odbudowy ubytków kostnych – okres gojenia wynosi ok. 3-4 miesiące. Dzięki zgodności biologicznej jest najlepiej tolerowanym przez organizm materiałem wszczepiennym, i jako jedyny posiada jednocześnie właściwości osteogenne oraz osteokondukcji i osteoindukcji. Tym nie mniej zastosowanie tego typu transplantacji jest związane z wprowadzeniem dodatkowych procedur chirurgicznych (dodatkowe cięcie w celu pobrania bloku kostnego), co dla wielu pacjentów stanowi barierę.

 

2) WSZCZEPY KSENOGENNE

Wszczepy ksenogenne stanowią materiał kostny pozyskiwany od zwierząt, toteż dawca i biorca są różni gatunkowo. Pozyskuje się je z kości zbitej lub gąbczastej, które po odpowiednim przygotowaniu i wprowadzeniu do tkanki biorcy stanowią hydroksyapatytową matrycę dla przyszłej kości. Aktualnie wiele producentów oferuje biomateriały tego typu dostępne w sterylnych fiolkach.

 

3) WSZCZEPY ALLOPLASTYCZNE

Wszczepy alloplastyczne są produktami wytworzonymi syntetycznie lub pochodzą z naturalnych źródeł organicznych (np. z korali, z alg), względnie nieorganicznych (hydroksyapatyt, ortofosforan trójwapniowy, szkło bioaktywne). Materiały alloplastyczne stosowane są w postaci zwartej (płytek, stożków, kul), w formie porowatej o różnych rozmiarach i kształtach porów, o różnej wielkości granulek i w postaci sproszkowanej.

 

Zarówno materiały ksenogenne jak i alloplastyczne posiadają jedynie właściwości osteokondukcyjne (wszczepiony preparat stanowi matrycę, na której układa się nowopowstała kość i wrastają naczynia krwionośne z sąsiedniego łożyska). Pomimo iż nie powodują powstawania resorpcji, utworzenie nowej tkanki kostnej wymaga bardzo dużo czasu – od 9 do 12 miesięcy. Dopiero po tym okresie można umieścić implant. Często obserwuje się powikłania związane z niewystarczającą penetracją naczyń krwionośnych i zaburzeniami ukrwienia, przyczyniającymi się do powstawania niepełnowartościowej tkanki kostnej. Odbudowa kości w takiej sytuacji musi zostać powtórzona.

Z punktu widzenia biologicznego najważniejszym jednak aspektem jest dokładność i najwyższy standard przeprowadzenia procedury operacyjnej. Eksperci do spraw implantologii w Perfect Smile Clinic Garnizon dysponują wielkim doświadczeniem na polu implantologii stomatologicznej. Jesteśmy także autorami innowacyjnej techniki odbudowy tkanki kostnej, łączącej najlepsze cechy powyższych metod oraz wykorzystującej w mieszaninie augmentatu, także komórki macierzyste.

Zapraszamy – umów się konsultację +48 58 558 80 57